شکوفه یاس - حدیث آشنایی

به نام خدا

شبیه بادهای بی‌قرار می‌نویسمت

و در تمام فصل‌ها بهار می‌نویسمت

ببین چقدر ساده‌ام ستاره می‌کشم تو را

به لهجه محلی سه‌تار می‌نویسمت

به رنگ حرف‌های آشنای توست قلب من

بیا، بخوان، بگو، ببار می‌نویسمت

تو سال‌هاست بین شعرهای من قدم‌زنان

ولی نه، خسته می‌شوی! سوار می‌نویسمت

کنار آن درخت کهنه حیاط مدرسه

هنوز کودکم، و یادگار می‌نویسمت

و راستی، ببخش دست من نبود

خب اگر دوبار خط زدم، هزار بار می‌نویسمت

نه اشتباه می‌کنم، شما که بچه نیستی

که من چنین صریح و خنده‌دار می‌نویسمت!

و قول می‌دهم، کمی بزرگ‌تر شوم

و بعد به سبک مردمان روزگار می‌نویسمت.

شاعر ؟

به نام خدا

آب از آب تکان نخورد
نه دیدی و نه دیده شدی
رفت و گذشت، بی نگاهی که بوی مهربانی دهد
غافل از این که همین نزدیکی ها از آب آبی تر است دلی که میمیرد برای لحن کودکان یار
لحنی شبیه مریمی های پر پر

امشبم مثل همیشه ست
آره …
باز هم سر میزند تنهایی
آره...
از دوباره می آید دلتنگی
آره...

با ندیدنش چه می کنی؟
هراسی ندارم
باهاش رفیقم این روزا

لينك صداي پرويز پرستويي:

http://www.carolicious.com/song/23975.htm

پي‌نوشت:

به دنبال چيزي بودم كه بتونم حس دروني خودم رو يه جايي بنويسم يا بگم. نه كسي بود براي شنيدنم و نه ديدنم... گذري كه كردم به صداي پرويز پرستويي رسيدم... انگار حسي غريب از لحظات امشب من داشت...